دیروز شیفت بودم، تو استیشن نشسته بودم که دخترخاله ام زنگ زد....

گفت هستی؟ کجایی؟ بهش گفتم که شیفتم

گفت منم از تهران دارم میام، تو مترو ام

بمون بیام پیشت

بعد از یه ساعت رسید

یه نیم ساعتی با هم صحبت کردیم و بعد لباس پوشیدم که بریم

سر چهارراه بودیم، هوا خیلی خوب بود...

چقد دلم می خواست تو اون هوا یه نیم ساعت یه ساعتی خیابونارو بچرخم

اما باید می رفتم، بچه ها، درسشون، امتحانات، ظرفهای از صبح نشسته، خونه ی ریخت و پاش

نه نمیشد‍‍!!! باید میرفتم خونه...

از مریم خداحافظی کردم

موقع خداحافظی مریم گفت من برم یه چرخی تو خیابونا بزنم

چقد دلم می خواست جای اون بودم

و اون چقد دلش میخواست جای من باشه و

الان بجای اینکه بی هدف خیابونا رو بچرخه بره خونه، سر زندگی و بچه هاش...

هیچکس از جایی که هست راضی نیست...

چون زندگی رو انقدر برای خودمون سخت کردیم یا بهتره بگم سخت کردند

که خودمون و یادمون میره....

شایدم تک بعدی شدیم، فقط به یک بعد زندگی اهمیت میدیم

نمیدونم شما بگین مشکل کجاست؟